“  Toplumsal yaşam kısır döngü gibi doğan çocuğun 

                                 ağlamasıyla başlıyor ergen insanın isyanıyla devam ediyor

                                 yetişkin insanın bildiğini okumasıyla son buluyor." 

         

                                                                                         

    

KİMİN HAYATINI YAŞIYORUZ ?

Hayatı suflörlü yaşadığımız için kendimizi ifade etmekte güçlük çekiyoruz.

Tek başımıza bir yerlere gidemiyoruz  hep giderken kimin yanında kendimiz güvende ve rahat hissediyorsak onu da sürüklüyoruz gittiğimiz yerlere.

Topluma karışmak ve toplum  önünde konuşmak gibi büyük bir toplumsal fobimiz var.

Bunun altında yatan sebep ise daha küçüklükten beri sana hiç danışılmadan alınan  kararlar sana seçme şansı sunulmadan   büyükler tarafından yapılan  tercihlerdir.

 Sen sadece uygulamakla yükümlüsündür.

Büyüklerimizin yanlış yaptıklarından bahsetmiyorum ama doğru davrandıklarını da söylemiyorum.

Elbette çocuklarının iyiliği  için onları düşündükleri için böyle davranıyorlar ama bu korumaktan çok baskı yapmaktır.

Bir çocuğa düşünme konuşma hakkı vermeden onu tehlikelerden koruduğunuzu  savunamazsınız  çünkü ona en büyük kötülüğü siz  yapıyorsunuz  onu yok sayıp kendi düşüncelerinizi  ve karalarınızı uygulatıyorsunuz.

Oysa o bir birey kendi düşünceleri kendi kararları kendi duyguları var.

Başı boş bırakın  hayatın içinde düşe kalka büyüsünler demiyorum onları yönlendirelim tecrübelerimizi anlatalım ders almalarını sağlayalım.

Ama bunu onların kişiliklerine saygı göstererek onları dinleyerek onlara düşünme konuşma fırsatı vererek yapalım.

Bize kendilerini ifade edebilsinler ki toplumsal hayatta özgüveni olmayan silik bir kişiliğe sahip bireyler olmasınlar.

   Hadi !

“ Kendimize de çocuklarımıza da kendi hayatlarımızı yaşama   şansı verelim. “

                                                                                                       Salih ÇİÇEK